Als opgroeiende kleuter had ik het genoegen vlak bij m'n opa te wonen. Die opa waar ik in m'n 'wereldreis' al eerder over schreef. Mijn opa was directeur van de Hooimeijer beschuitfabriek.

Hierdoor verkleedde ik mij tijdens de koninginnedagen regelmatig als bakker en kwam ik ook met m'n ouders in de beschuitfabriek. Om de Hooimeijerbeschuiten te promoten ontstond het idee (ik denk bij m'n opa) mij als bakker tot 'Backie' promotiekleuter te maken.
Met een fotoshoot en verkleed als Backie werd ik zo promotiemateriaal voor de beschuit.

1) Ik kwam als 'waardebon' op de beschuiten en men kon die waardebonnen sparen en inwisselen voor diverse huis, tuin -en keukenproducten. Die zegels werden in de fabriek door een machine op het laatst op de rol beschuit geplakt. Men spaarde dus toen geen airmiles, rocks of voetbalplaatjes, maar 'Backiezegels' Ik heb nog steeds een originele Hooimeijer beschuitrol in een originele Hooimeijer beschuitblik bewaard.

2) Toen ik zes was, bracht ik als Backie een bezoek aan Drakensteyn na de geboorte van prins Willem Alexander. Ik mocht met nog enkele jeugdige bakkers beschuiten uitdelen namens de Gezamenlijke Nederlandse Beschuitfabrieken. We trakteerden de koninklijke familie op beschuit. Hele grote beschuiten en vele kleine beschuiten. Hier ziet u een kort filmpje waar ik de beschuiten kom brengen (ik loop links vooraan).

(Bron: enkele fragmenten uit:
aan ons den arbeid, 2007)

3) Ik werd vaak op de foto genomen en gefilmd.

Die gebeurtenissen zijn positieve stempels geweest in mijn opvoeding.

Later als student heb ik in mijn vakantiebaantjes in ploegendienst gewerkt met de Marokkaanse werknemers en een artikel gemaakt over de toenmalige 'gastarbeiders' die in de fabriek werkten. Zij waren in de zestiger jaren wegens gebrek aan werknemers in de fabriek gekomen en woonden in een pension naast de fabriek.
Later is er een film verschenen met als titel: 'aan ons den arbeid', waarbij de Marokkanen terugblikken op die tijd in de Hooimeijer beschuitfabriek.

Helaas heb ik die Backie-ervaringen later niet meer met mijn opa kunnen delen. Hij is overleden toen ik 14 jaar was. Wat blijft zijn waardevolle herinneringen, foto's, films en 'backiezegels'.

Dus mocht u in één of andere nostalgische la nog wat backieproducten tegenkomen of heeft u nog wat waardezegels liggen, dan mag u ze altijd opsturen.

Ik zou nog vele verhalen kunnen schrijven over mijn kleutertijd: over de vakanties naar Zeeland, de verkleedpartijen in klederdracht, Sinterklaas, de verjaardagsfeestjes, de vriendjes en vriendinnetjes uit die tijd, de buurt waarin ik opgroeide, het lavet waarin ik gewassen werd......... maar soms moet je even ergens een streep onderzetten om weer verder te gaan. Terug naar een theorie over de ontwikkeling van een kleuter.

De volgende column
Kan een vierjarige zich al bewust zijn van het feit dat anderen ook gedachten hebben?
Deze theorie ook wel 'Theory of mind' (ToM) genoemd blijkt een belangrijk fenomeen voor de kleutertijd te zijn, maar ook een aardige graadmeter voor later op het gebied van vriendschappen en sociale vaardigheden.